News
Tijden veranderen - onze voedingsmiddelen ook
Wij bevinden ons vandaag in een geheel nieuwe situatie. Veel levensmiddelen bevatten de voor ons essentiële voedingsstoffen nog maar nauwelijks of in te geringe mate, terwijl elk levend organisme aan een groeiend aantal schadelijke stoffen uit het milieu en in het voedsel is blootgesteld.
Orthomoleculaire* stoffen (waaronder vitaminen, mineralen, sporenelementen en andere microvoedingsstoffen) zijn essentiële celbeschermende en celvoedende stoffen en onmisbaar voor de afloop van de meeste biochemische processen. Zij spelen een sleutelrol in de preventie en/of reparatie van talrijke niet optimale toestanden in het menselijk lichaam.
* Definitie «orthomoleculair» (van het Griekse orthos = goed, juist, passend en het Latijnse moles = massa, resp. molecula = kleine massa of hoeveelheid of molecuul): de juiste moleculen in de juiste hoeveelheid.
Het begrip «orthomoleculair» is afkomstig van de tweevoudige Nobelprijswinnaar Prof. Dr. Linus Pauling; hij heeft de orthomoleculaire geneeskunde als volgt gedefinieerd:
«Orthomoleculaire geneeskunde is het behoud van een goede gezondheid en de behandeling van ziektes door de verandering van de concentratie van stoffen in het menselijk lichaam, die gewoonlijk in het lichaam voorhanden en voor de instandhouding van de gezondheid noodzakelijk zijn.»
We onderscheiden verschillende werkterreinen van orthomoleculaire stoffen:
Opbouw, aansturing, instandhouding en afvoer
Voor veel stoffen geldt dat zij taken op meerdere werkterreinen vervullen. Het mineraal calcium dient bijvoorbeeld voor de opbouw en het behoud van botten, maar speelt ook een belangrijke rol bij het aansturen van de spiercontractie, de aanpassing van het oog aan de verschillende lichtsterktes en de ondersteuning van een gezond zuur-base evenwicht in het lichaam.
Orthomoleculaire stoffen vormen als het ware het gereedschap voor het lichaam. Wanneer deze in onvoldoende mate in het lichaam voorhanden zijn kunnen belangrijke processen niet voldoende snel en/of niet volledig plaatsvinden. Een voorbeeld zijn de processen die met de afvoer van afvalstoffen te maken hebben.Wanneer deze ergens vastlopen kunnen zij daardoor andere processen belemmeren.
Schadelijke stoffen
Schadelijke stoffen treden dikwijls op als «radicalen». Dit zijn moleculen met ongepaarde elektronen die andere moleculen op meedogenloze wijze onttrekken wat zij nodig hebben. Het is in feite een destructieve, parasitaire gang van zaken op moleculair niveau.
* Definitie «radicaal»: Een atoom, molecuul of ion met tenminste één ongepaard elektron.
Radicalen zijn o.a. betrokken bij reacties, die het bederf van levensmiddelen veroorzaken. Het zijn schadelijke chemicaliën of tussenpro-ducten van de stofwisseling, die de lichaamseigen proteïnen, lipiden (bijv. celmembranen) en de chromosomen in de celkern kunnen aanvallen en beschadigen.
Voor een goed functioneren van het lichaam is de hoeveelheid, resp. de verhouding tussen schadelijke stoffen (radicalen) en beschermende stoffen (radicaalvangers) van doorslaggevend belang.
Beschermingsstoffen
Vitaminen, mineralen en sporenelementen vangen talrijke schadelijke stoffen op.
Voorbeelden van belangrijke stoffen die de meest uiteenlopende schadelijke stoffen kunnen opvangen zijn:
vitamine A, vitamine C, vitamine E, ubichinon (= coenzym Q10), Lcysteine, glutathion, alphaliponzuur, betacaroteen, flavonoiden en anthocyanen.
Een toereikende concentratie beschermingsstoffen is de doorslaggevende factor. De tegenwoordig reeds «normale» onbalans tussen de verhoogde behoefte aan beschermingsstoffen en de afnemende hoeveelheid ervan in onze voedingsmiddelen wordt tijdens lichamelijke en geestelijke belastingen alleen maar groter.
De voordelen van een hoge concentratie beschermingsstoffen beschrijft Prof. Dr. Linus Pauling als volgt:
«0p grond van de inzichten op basis van epidemiologische studies en andere observaties is het volgens mijn inschatting mogelijk door een optimale suppletie met vitaminen en andere gezondheidsbevorderende maatregelen de levensduur en de levenskwaliteit met 25 tot 35 jaar te verlengen.»